After the Quiet

Rose was ’n vrou wat jare se mishandeling agter geslote deure oorleef het. Van buite af het haar lewe normaal gelyk, selfs rustig—maar binne-in het sy in konstante vrees geleef, geleer om stil te bly, om haarself kleiner te maak, om te oorleef. Elke verskoning wat sy aanvaar het, het ’n klein stukkie van haar werklikheidsbesef weggeneem.

Toe sy uiteindelik uit die verhouding ontsnap het, het vryheid nie gevoel soos mense gesê het dit sou nie. Daar was geen onmiddellike verligting, geen skielike geluk nie. In plaas daarvan het alles wat sy begrawe het, na die oppervlak teruggespoel. Die nagmerries het nie opgehou nie. Haar gedagtes het hard, deurmekaar en onophoudelik geword. Sy het haar herinneringe bevraagteken, haar reaksies—selfs haarself.

Mense het gesê sy het “mal geword”, maar wat hulle eintlik gesien het, was ’n verstand wat te ver, te lank gedruk is. Rose was nie gebreek nie—sy was besig om los te kom ná jare waarin sy styf om iemand anders se wreedheid gewikkel was.

Haar genesing was nie netjies of mooi nie. Party dae was sy sterk en helder. Ander dae het sy uitgebars, onttrek, of verdrink in skuld en woede. Maar stadig, deur die chaos, het Rose begin om haar stem terug te eis—nie die stil een wat sy gebruik het om te oorleef nie, maar ’n rou, eerlike een wat die waarheid vertel.

Sy het nie mal geword nie.

Sy het wakker geword.